SCREAMING REALITY

I find it unnecessary to explain where I have been all this time.

Probably the best answer would be “lost inside my mind”.

Shit happens all the time and sometimes it’s hard to find a way to cope with it.

Luckily,  I was able to make it go away -even just for a while.

For months, it was really hard for me to listen to punk.

It would either remind me of people I was trying so badly to forget, either my mood was so shitty I couldn’t stand anything noisy.

So I kept listening to acoustic stuff and to The Cure or The Smiths.

I can say that I kinda caught up with my past. A time were I hadn’t yet discovered the magic of punk rock.

I guess I needed that break for mental health reasons. I am not kidding at all.

Anyhow, I’d like to point out some new worthy discoveries of mine.

• Giles Corey  is an acoustic project by Dan Barrett. What you’re in for is a mix of country and shoegaze with depression and suicidal tendencies. The vocals-along with the lyrics- are like listening to the thoughts of a desperate man, right before/right after he decides to commit suicide. I know it sound a bit macabre but it’s real and your ears will appreciate his music for sure.
• Clouds Collide is again a one man project. It combines the sorrow and grief of atmospheric black metal with shoegaze elements.
  Genious stuff actually.
• Chelsea Wolfe is a dark folk witch. Her voice comes from another world and her music creates a feeling of vanish, confusion and takes you somewhere far from your head.

I hope you enjoy these guys as much as I did.

Their work is quite personal and deserves to give ia listen.

Cheers.

Η αλήθεια ειναι πως δε θυμαμαι καν πως ξεκινησε η μερα. Θυμαμαι φυσικα οτι πριν απο την γενέθλιο εξοδο (ισως ως εκ θαυματος, συμπλήρωσα τα 21 ετη ζωης) εκτος απο τούρτα, υπήρξε και η ανάλογη εγκεφαλική προετοιμασία. If you know what I mean.

Το οτι το λαηβ θα γινοταν στο ΑΝ κλαμπ, δεν με κόμπλαρε ούτε στο ελάχιστο ηθικά.

Υπέρμαχος του DIY εδώ και χρόνια, μα θαρρώ πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Οι περισσότεροι χώροι οπου γίνονταν συναυλίες έχουν δεχτεί καταστολή κι έχουν κλείσει, μα και το γεγονός οτι το εισιτήριο κόστιζε όσο χαμηλότερα γινόταν(απο αποψη κέρδους μιλώ), νομίζω οτι είναι λογικά επιχειρήματα για να μην ξενερώσεις εντελώς. Φυσικά, προτιμώ τα λάηβ να γινονται με ελευθερη συνεισφορα, μα πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να βγάλουμε τις παρωπίδες που τόσο λατρέψαμε και πέρα απο το να κάνουμε παράπονα να πράττουμε για να αλλάξουμε ό,τι δεν μας κάνει. Ας αυτοοργανωθούμε κι ας χρησιμοποιήσουμε ό,τι έχουμε κι ό,τι μπορούμε ώστε να ζούμε μια ζωή μη εμπορευμάτικη κι οσο ελεύθερη γίνεται. Ας σταθούμε αλληλέγγυοι σε όλους τους χώρους κι ολα τα άτομα που δεχονται καταστολή. (ΦΑΚ ΔΕΜ ΚΟΠΣ, ΦΑΚ ΔΕΜ ΓΚΟΒΕΡΝΜΕΝΤΣ)

Οταν έφτασα στον χώρο(περα απο το οτι μου σκασε αναμνηση 2008 a wilhelm scream, ισως το καλυτερο λαηβ που εχω δει εκει μεσα περαν αυτου για το οποιο θα μιλησω αμέσως) έπαιζε ήδη η πρώτη μπαντα που, να με συγχωράτε, παρ’οτι με τράβαγε ο ήχος της δεν έδωσα την σημασία που θα έπρεπε ώστε να μπορέσω να γράψω για αυτήν.

Ύστερα απο αυτη τη μυστηριωδη μπαντα (λογω του οτι δε θυμαμαι το ονομα της), ανεβήκαν στη σκηνή οι φίλοι κι αγαπημένοι Αληκτώ.

Δυστυχώς, εξαιτίας του απογευματινού μου ντούς το οποίο είχε παρενέργειες στην ακοή μου, δεν μου επιτραπηκε να απολαύσω την συγκεκριμένη μπαντα οσο θα ηθελα.

Δε ξερω αν γινεται να εκφέρω αντικειμενική άποψη για τον ήχο, μιας κι αντιμετώπισα τα συγκεκριμένα τεχνικα προβλήματα, αλλά η αλήθεια είναι οτι δεν μπορούσα να διακρίνω τι ακριβώς ακουγα, κατι που με απογοητευσε γιατι παιζαν πολυ σωστα. Η ενέργεια τους πάνω στη σκηνή βέβαια με εντυπωσίασε κι ενα συγκεκριμένο τους κομμάτι σύντομα θα παίζεται στο ρηπητ.Φυσικά, δεν μπορούμε να μην εκτιμήσουμε το οτι τα αγόρια χύνουν αίμα για την μουσική. Κυριολεκτικά. (ινσαηντ τζοουκ,ο κιθαρίστας τραυματίστηκε)

Έχοντας τον εγκέφαλο παρκαρισμένο στα ουράνια κι ύστερα απο εκτενή κοινωνικοποίηση, κατέβηκα στο σκοτεινό υπόγειο όταν ανέβηκαν οι Γάλλοι που όντως ήτο ομορφονιοί, ακριβώς όπως ανέφερε ξανα και ξανά ο Ατσάλινος στην εκπομπή του. Εύγε για το γούστο σου, φίλτατε.

Αφήνω τις ανοησίες κι επικεντρώνομαι εκεί που πρέπει. Οι Warfuck είναι ανετα απο τις καλυτερες γκραηντ μπαντες που εχω δει να παιζει. Το σετ τους παρπαανω απο ικανοποιητικο χρονικά, η ταχυτητα με την οποια κοπανούσε ο τυμπανιστής ξεριζωνε κεφάλια κι ο κιθαρίστας με μια ευλυγυσία που θα ζήλευε και η πιο ταλαντούχα μαιμού, είναι παράγοντες που καθιστούν αυτήν την μπάντα ως μια απο τις αγαπημένες μου του είδους. Είμαι φάν.

Οι Σλέηβμπριντ, παρ’αυτα, νομίζω πως ηταν οι σταρς της βραδιάς.

Τα κεφάλια που επαρθησαν,  οι λαιμοί που εξαρθρώθηκαν, είναι τα πιο γνήσια αποδεικτικά στοιχεία περί αυτού.

Σε αυτήν την περίπτωση θα μιλήσω για πολύ σωστό και δεμένο ήχο, θόρυβο που, με τη βοηθεια του γεγονοτος οτι βρισκόμουν υπο την επήρεια, διαστρέβλωνε ο,τιδηποτε βρισκόταν στο κεφάλι μου.

Χαρακτηριστικό το οτι ένιωθα οτι θα μου έπεφταν τα μάτια απο τη θέση τους.

Απο άποψη σκηνικής παρουσίας, θα βάλω 10’ στον τραγουδιστή για τα πρόστυχα χορευτικά του. Μην κάνετε πως δεν τα είδατε. Ναι.

Εντάξει, αυτή ειναι μια άλλη σκοπιά κι ενας διαφορετικός τρόπος ριβιουινγκ μα η αλήθεια ειναι πως δεν βρίσκομαι εδώ για να αναλύσω τεχνικές και τετοια, παρα μονο μεχρι εκει που χρειαζεται.

Πάντα τέτοια λάηβ.

• Single Mothers. If there is a band I fell in love with from the first moment I listened to their stuff well, it’s them. I’ve posted about them some time ago and there are really no words to explain. Their sound, their lyrics, their whole aesthetics are a product of depression caused by having to cope with people and socializing. That’s what I feel, at least.
• Terrible Feelings. What can I say? This band just keeps getting better. Helped me get through some tough shit. Mixing power pop, punk and the unique scandi melancholy is what makes their sound so special, for me.
• Teen Suicide. Yes, I admit my taste has gone soft. I think it’s natural, I need me peace and quiet some times. Great to listen while smoking some of the w and drinking coffee. It is indeed, best 2012 record.
• The Smiths. Hipster? Commercial? I don’t give a shit. I remember about 3 years ago, on a Sunday morning while drinking coffee I said to a friend whom I had just met “This band is essential on a day like this”. When everyday is like Sunday (oops I just quoted Morrissey!), when drinking coffee and smoking is what makes you feel alive, there couldn’t be a better soundtrack. They are inspiring and will be on my playlists forever.
• Black Lips Well yes, if I had to choose a soundtrack for this years summer I’d choose B.L., especially their album “Let Bloom”. It was kind of an obsession revival, since I used to listen to it over and over again some years ago. I won’t forget this summer, cause I spent it with people I love. [favorite tracks: dirty hands, punk slime, not a problem]

Other bands I loved this year are:

• Salvation. Dark hardcore shit from the U.S. Listened to them whenever I wanted to break shit and smash faces.
• Hoax.  For them damn misanthropic days.Sludgy noise.
• Vaccine. Well yes, this band rips ears and crushes brains. Fast and violent.
• Most played greek band for this year is Dirty Wombs. They play crust/core with a japcore edge and they released a demo tape and a split 7” with Unfit Earth (crust from Volos, check them out)

• Other greek bands that are either new, either old with new stuff out and worth listening to are 

1. Gutter All star (!) band that plays oldschool hc how it’s supposed to be played,from the depths of the Athenian wasteland.Their gigs are mind blowing.
2. Cut Off. Finally, a good powerviolence band but they haven’t released anything yet which is a pity. I hope something comes out soon.
3. Alecto. (ex Eternal Hated) These boys have managed to turn their sound into something more interesting and unique than what they used to play as Eternal Hated. I’d say their music is influenced by melodic crust, with drums fast enough to make you feel like you’re running (fuck my poetic approach) along some slower parts and vocals which are mostly screamed but sometimes more melodically. Their lyrics are a bit poetic with sociopolitical meanings and are worth giving a look!
4. Unfit Earth Even though I mentioned them a little earlier, I couldn’t not have a special section for them. I can’t really be objective since I’ve listened to them practice almost a hundred times (while taking showers, sounds weird but there’s a studio where I live so.. haha) but I’ve also managed to make out the differences in their sound over time and their progress. These guys chose to play Crust, with greek hardcore and melody in their sound, in a time where most bands play fast,edgy and shorter shit. That is a risk, if you don’t know how to do it right and they do know. They are recording at the moment so I can say I am really looking forward to their new stuff.
5. Dala Sun. Stoner stuff. I forced about 10 people to listen to their song “Drunk” over and over and over again, haha! I can’t really speak about their new stuff since I am going through that phase where I really like their old album and don’t want to be disappointed by their new, though I’ve heard so many good things about “Gegenschein”
6. Last but definitely not least, Karhozat. I can’t speak of how this band makes me feel whenever I listen to their demo. The vocals are amazing, there must be a demon inside this dudes lungs. Fast, desperate, ear damaging stuff.

*Oh and don’t forget to check out Antimob’s latest 12”.

I promise to review it really soon. It’s good stuff.